GIRLS HIGH SCHOOL – 16 | గర్ల్స్ హైస్కూల్ | AMMAYI POOKU
కథ,కథనం: వి క ట క వి
శిరీష్ కొద్దిసేపటి తర్వాత తన కార్లో బయల్దేరాడు… కరెక్టుగా వేంకటేశ్వరస్వామి గుడి దగ్గరికి వస్తుండగా ఎవరో పెద్దాయన “మాస్టర్ గారూ….!” అని చేతులూపుతూ అరవడం సైడ్ మిర్రర్ లో చూసి కార్ ఆపాడు. శిరీష్ కి అతను ఎవరో తెలీకపోయినా అతనికి శిరీష్ తెలుసనుకుంటా…
అతను దగ్గరకు వచ్చాక శిరీష్, “ఏం కావాలండీ?” అని అతన్ని అడిగాడు.
“మాస్టరుగారండీ… మీరు కాకినాడ పోతున్నారా…?” అని అడిగాడు.
“ఆ… అవును. ఏఁ…!” అన్నాడు శిరీష్.
“ఏం లేదు బాబుగారూ…. మాయమ్మాయి కూడా కాకినాడకి పోవాలి. మా కోడలికి రేపు సీమంతం వుంది… నాకు కాస్త పనుంది లేప్పోతే నేనే తోడు వెళ్ళేవాడిని…! మీరు శ్రమ అనుకోకుండా తనని కాస్త కాకినాడలో దింపారంటే మీకు పుణ్యం వుంటుంది, బాబుగారూ.”
“చూడండి… తనని తీసుకెళ్ళడానికి నాకేం అభ్యంతరం లేదు. కాకపోతే, నాకు దార్లో కాస్త పనుంది. వెళ్ళడానికి కొంచెం టైం పట్టచ్చు.”
“పర్లేదయ్యాగారు…. కాస్త జాగైనా పర్లేదు. తను అక్కడికి చేరితే చాలు… మీరెలాగూ తనకు తోడుగా ఉంటారుగా…! ఆగండి మా అమ్మాయిని పిలుచుకొస్తాను,” అంటూ వెనక్కి పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి, “అమ్మా… కవితా…! తొరగా రామ్మా…! మీ మాస్టారుగారు నిన్ను కాకినాడ తీస్కెళ్ళడానికి ఒప్పుకున్నారు…” అంటూ గట్టిగా కేకేసాడు.
శిరీష్ తలతిప్పి ఆ వచ్చే శాల్తీని చూడసాగాడు.
కవిత… వయసు పదిహేడేళ్ళు వుండచ్చు… తను తొమ్మిదో తరగతి చదువుతోంది. తన శరీరంలో చెప్పుకునేంత ఎట్రాక్షన్స్ ఏమీ లేవు గానీ, తన కళ్ళలో మాత్రం ఏదో తెలియని కైపు దాగుంది.
‘ఇప్పుడేం చేయాలి? నేహాని తీస్కెళ్లడమా… లేక… మరో రోజు ప్లాన్ చెయ్యడమా…? ఇప్పుడు వద్దు అంటే నేహాఒప్పుకునేలా కనిపించడంలేదు… ఇప్పటికే చాలాసార్లు వాయిదా వేసేసాను…. సరే, చూద్దాం, ఏం జరుగుతుందో…!‘ అనుకుని శిరీష్ కవితతో, “చూడు కవితా… ఆ గుడి దగ్గర ఒక అమ్మాయి ఉంది చూడు… తనని హాస్పిటల్లో అడ్మిట్ చేయాలి… దానికి కాస్త సమయం పడుతుంది… అసలు నిన్ను ఎక్కడ దింపాలి.?” అని అడగ్గానే తను, “మీరెక్కడ ‘దింపినా‘… నాకు OK, సార్…!” అని నవ్వుతూ ‘దింపినా‘ అన్న పదాన్ని వత్తి పలుకుతూ చెప్పింది. తన కళ్ళలోనే కాదు తన గొంతులో కూడా ఏదో తెలియని మత్తు దాగుంది.
శిరీష్ కి అర్ధమైంది తను ఏ వుద్దేశ్యంతో ఆ పదాన్ని వాడిందో..! చిన్నగా నవ్వుతూ తన కార్ స్టార్ట్ చేసి మరునిముషంలో నేహా ముందు ఆపాడు.
నేహా వెంటనే కారెక్కి, “తొందరగా పదండి సార్… నేనాగలేకున్నాను… నా పూ… పగిలిపోవాలి!” అంది. తను కవితని చూడలేదు, కానీ కవిత నేహాని గుర్తుపట్టేసింది.
“అరే… నేహా… నువ్వా…! అయితే నువ్వు కూడా—”
నేహా అదిరిపోయి వెనక్కి చూసి, “ఇదెక్కడినుంచి వచ్చింది సార్! అంటే తనని కూడా మీరు—”
శిరీష్ కవిత వైపు తిరిగి,
“కవితా… నువ్వేంటి, నేహాతో… ‘నువ్వు కూడా…” అంటున్నావ్…? దేనిగురించి?”
“ఇంక దేని గురించి, సార్… మీది దించుకోడం గురించే..! నేనింకా ఇదేదో అమాయకురాలనుకున్నాను… ఇది కూడా—” అంటూ కవిత గట్టిగా నవ్వేసింది.
శిరీష్ ‘ఉఫ్…‘మని రిలీఫ్ గా గాలి వదుల్తూ తన కార్ ని స్టార్ట్ చేసాడు. ఎలాగూ కవిత వాళ్ళ తండ్రితో లేటవుతుందని చెప్పాడు కనుక… ఇంకేం పర్లేదు.
నెమ్మదిగా తన కార్ ని మెయిన్ రోడ్ మీంచి పొదల్లోకి పోనిచ్చి అక్కడ బాగా లోపలికి వున్న ఓ పురాతన భవనం ముందు ఆపాడు. జనమంతా దాన్ని ముద్దుగా ‘భూత్ బంగళా‘ అని పిలుస్తుంటారు… ఎంత ముద్దుగా పిలుచుకున్నా భూతాలు దెయ్యాలు అంటే జనాలకు ఎలాగూ భయం కనుక ఎవరూ అక్కడికి రావడానికి సాహసించరు… సేఫ్!
కార్ దిగి శిరీష్ అజయ్ కి ఫోన్ చేసాడు.
“ఎక్కడున్నావ్ టఫ్?”
“మస్తు బిజీగా వున్నాను, గురూ! బుర్ర వేడెక్కిపోతోందనుకో…. ఏంటీ ఫోన్ చేసావ్?”
“ఏం లేదు… నీ వేడి కాస్త చల్లార్చుకుంటావేమోననీ….!”
“ఆహా… ఎక్కడికి రావాలి?”
“నిన్న చూసాం కదా… ఓ పాడుబడ్డ బంగళా… అక్కడికి.. త్వరగా రా..! బాగా వేడిమీదున్నారు వీళ్ళిద్దరూ కూడా!”
“ఇలా టెంప్ట్ చేసే ఎప్పుడోకప్పుడు నా జాబ్ ని ఊడగొట్టేలా ఉన్నావ్… గురూ! ఇదిగో ఇప్పుడే బయల్దేరుతున్నా…!”
అని పోన్ కట్ చేసేసాడు టఫ్.
శిరీష్ ఎవర్నో పిలవడం విని నేహా భయపడింది… ముందే ఆ ప్లేస్ ని చూసి తనలో కాస్త కలవరం మొదలైంది. ఇక కవితకి ఏ భయం లేదు, తను అక్కడికి వచ్చిన పని మీదే తన దృష్టంతా…
శిరీష్ కార్ మీద కూర్చుని వాళ్ళిదరినీ చూస్తూ, “మ్… మీ …
